دوم راهنمایی بودم که با چند تا از دوستای خوبم ولی شیطون همکلاس شدم . اینقدر تو اون سال شیطنت می کردیم و بهمون خوش می گذشت که گذشت زمان رو حس نمی کریم . امتحانات نوبت اول فرا رسید و به خوبی هم تموم شد . دیگه کم کم وقت توزیع کارنامه ها بود و ما منتظرنتیجه ی اعمال . روزی از روزهای انتظار، ما ، ماشک در جیب و لوله ی خودکار در دست سر کلاس نشسته بودیم وبه درس گوش می دادیم ! گاهی هم  با ماشک یکدیگه رو نشونه می گرفتیم ، تا اینکه یکی از بچه ها که در تیراندازی با دهان تجربه ای نداشت ماشک رو از پشت به سر معلم  زد ، منم تا اوضاع  رو این چنین دیدم تمام ماشک هام رو به دوستم هدیه کردم . معلممون حسابی جوش آورده بود ، و ازمون  خواست تا هر چه سریع تر از نیمکت ها بیرون بیاییم و آماده ی تفتیش بشیم  ، بچه ها  یکی یکی تفتیش می شدند و در صورت نداشتن جنس به سر جاهاشون بر می گشتند ولی اگه حتی یه دونه ماشک هم تو جیبشون پیدا می شد با اردنگی راهی دفتر می شدند، منم بی خیال و خوشحال ازهدیه ای که به دوستم داده بودم برای بازرسی نزد معلم رفتم اما اردنگی معلم و اخراج از کلاس نصیب من هم شد ، چون از ماشک های موجود در جیب چپم بی خبر بودم ( نتیجه ی اخلاقی : چاه نکن بهرکسی     اول خودت بعدا کسی ) . از 36 نفر کل کلاس فقط 20 نفر تو کلاس موندگار شدند . خلاصه ما همین جور جلو دفتر منتظر تشریف فرمایی آقای مدیر بودیم تا با تنبیه یا نصیحت به قائله خاتمه بده طولی نکشید و جناب مدیر با سری تکان تکان از روی تاسف بهمون نزدیک شد و اومد جلوی من ایستاد و بهم گفت : آقا صالح از شما که نمره اول مدرسه شدید بعیده ( فهمیدم که کارنامه ها آماده شده ) . این بارهم مثل چند دفعه قبل ( شیطنت های سر کلاس ) خوب بودن درسم منو نجات داد . خلاصه اون روز کارنامه ام رو گرفتم  و دیدم که با معدل 86/19 رتبه اول مدرسه شده ام . فردای اون روز مدیر علاوه بر تشویق رتبه های برتر قول اردوی شیراز رو به معدل های بالای 18 داد . ما دوباره طعم جدیدی ازانتظار رو چشیدیم و همین جور منتظر بودیم و بودیم و بودیم تا اینکه اواسط اسفند ماه  شعر رسیدیم و رسیدیم ، کاشکه نمی رسیدیم ، تو راه بودیم خوش بودیم ، سوارلاک پشت بودیم بر لبامون جاری شد ، بله ما به شیراز رسیدیم . در ابتدای ورودمون به شیراز ، به موزه ی تاریخ طبیعی رفتیم ، جایی که از همه ی نوع جانوربه صورت خشک شده اونجا بود . بعد مستقیما موزه رو به قصد آرامگاه حافظ (عشق من ) ترک کردیم ، یادمه بعد از خروج ما از آرامگاه حافظ دیگه گلی اونجا نموند !!! . کم کم نزدیکای ظهر بود که به مقبره ی سعدی رفتیم ، اونجا هم گل فراوون بود ! همین جور که تو مقبره ی شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی گشت و گذار می کردیم با چند تا افغانی خوشتیپ مواجه شدیم و رفتیم جلو که باهاشون آشنا بشیم ولی دیدیم که این بنده های خوشتیپ خدا ژاپنی هستند ( باور کنید نمی دونستیم ) به خاطر اینکه سوژه ای واسه ی پز دادن داشته باشیم رفتیم و چند تا عکس با هاشون گرفتیم . دیگه اذون ظهر به افق شیراز گفته شده بود که واسه نماز و زیارت به شاهچراغ (ع) رفتیم . بعد از زیارت بود که روده کوچیکه به جون روده بزرگه افتاد پس ما هم بدون هیچ معطلی راه رستوران رو در پیش گرفتیم ، پس از صرف غذا بازم نوبت به گشت وگذار رسید و این بارما به کاخ عفیف آباد رفتیم ، تو اون کاخ که به موزه تبدیل شده بود انواع سلاح های جنگی از زمان کریم خان زند تا پایان حکومت قاجار وجود داشت . از اونجا هم بیرون اومدیم و دیگه نزدیکای غروب بود که به شهر بازی رفتیم . معلم های همراه به هر کدوم از بچه ها دو تا بلیط می دادند تا با هر وسیله ای که دوست داریم بریم و بازی کنیم . من و چند تا از دوستام رفتیم و سوار چرخ و فلک شدیم ، یادمه بعد ازاینکه پیاده شدم دیگه آرزوی خلبان شدن نداشتم ! حالا یه بلیط دیگه واسه مون مونده بود و پس از بحث و رایزنی با دوستان این بار سوار قطار وحشت  شدیم . بعد بیرون اومدن از تونل وحشت مثل کسایی که از هفت خوان رستم گذشتند پز می دادیم و به بقیه ی بچه ها می گفتیم شما هنوز بچه اید ، سوار قطار نشید وگرنه از ترس می میرید . از شهر بازی که بیرون اومدیم هوا کاملا تاریک شده بود و ما هم سوار بر اتوبوس راهی دیارمون شدیم .